des dûhte Prünhilde diu wîle gar ze lanc,
wand ir was vil trüebe der lîp und ouch der muot.
des muoste sît enkelten manec helt küene unde guot.
Prünhilt mit ir vrouwen gie vür daß münster stân. 788
si dâhte: ‚mich muoß Kriemhilt mêre hœren lân,
des mich sô lûte zîhet daß wortræße wîp.
hât er sichs gerüemet, eß gêt im wærlîch an den lîp.‘
Nu kom diu edel Kriemhilt mit manegem küenen man. 789
dô sprach diu vrouwe Prünhilt: ‚ir sult noch stille stân.
ir jâhet mîn ze kebesen: daß sult ir lâßen sehen: