der rât wart manegem degene ze grôßen sorgen getân.
Sîvriden den recken twanc des durstes nôt; A.911
den tisch er deste zîter ruken dan gebôt:
er wolde vür die berge zuo dem brunnen gân.
dô was der rât mit meine von den degenen getân.
Diu tier hieß man ûf wägenen und vüeren in daß lant, A.912
diu dâ hete verhouwen Sîvrides hant.
man jach im grôßer êren, swer eß ie gesach.
Hagne sîne triuwe sêre an Sîvride brach.
Dô si wolden dannen zuo der linden breit, 913