Dô sprach von Burgunden der küene Gêrnôt: A.1050
‚vrouwe, ir klaget ze lange den Sîvrides tôt.
iu wil der künic rihten, daß ern niht hât erslagen.
man hœrt iuch zallen zîten sô rehte grœßlîchen klagen.‘
Si sprach: ‚des zîht in nieman: in sluoc Hagnen hant, A.1051
wâ man in verhouwen solde, do er daß an mir ervant.
wie moht ich des getrouwen, daß er im trüege haß?
ich hete wol behüetet,‘ sprach diu küneginne, ‚daß,
‚Daß ich vermeldet hête sînen schœnen lîp. A.1052
sô ließe ich nu mîn weinen, ich vil armeß wîp.