Dô sprach diu küneginne: ‚vil liebiu tohter mîn, C.
sît du hie niht maht belîben, sô soltu bî mir sîn
ze Lôrse in mîme hûse und solt dîn weinen lân.‘
Des antwurt ir Kriemhilt: ‚wem ließe ich danne mînen man?‘
‚Den lâß et hie belîben,‘ sprach vrou Uote. C.
‚nune welle Got von himele,‘ sprach ab diu guote.
‚mîn vil liebiu muoter, daß sol ich wol bewarn,
wand er muoß von hinnen mit mir wærlîche varn.‘
Dô schuof diu jâmers rîche, daß er wart ûf erhaben; C.
sîn edeleß gebeine wart anderstunt begraben