die eß vil gerne nâmen: den wart eß gesant.
dô leiten an die geste verre rîcher wât,
als eß boten küneges ze tragene hêrlîche stât.
Dô gie mit urloube, dâ der künic saß, A.1376
daß Etzelen gesinde: gerne sach man daß.
Hagene von dem sedele gein den boten spranc
und enphie si minneclîche: des sagten im die knappen danc.
Durch diu kunden mære vrâgen er began, A.1377
wie sich Etzele gehabete und die sîne man.
dô sprach der videlære: ‚daß lant gestuont nie baß,