unz an mîn ende kan ich in nimmer mê verklagen.

ouwê der grôßen êre, die ich verloren hân;

eß gelac an vrouwen arme nie sô tugenthafter man.

‚Sîn vil grôße tugende macht mir herzeleit: b.

swenne ich dar an gedenke, als er von mir reit

mit sô gar gesundem lîp, sô mêrt sich mîn klage:

mir darf niemen wîßen, swaß ich grôßes leides trage.

‚Got het mir in zeinem man ûß aller welt erkorn. b.

wær tûsent manne tugende an einem man geborn,

dannoch was ir mêre, die Sîvrit eine truoc.‘