‚Nâch mir ensande niemen,‘ sprach dô Hagene. 1726

‚man ladete her ze lande drîe degene,

die heißent mîne hêrren: sô bin ich ir man;

deheiner hovereise bin ich hinder in gestân.‘

Si sprach: ‚nu saget mir mêre, zwiu tâtet ir daß, 1727

daß ir daß habt verdienet, daß ich iu bin gehaß?

ir sluoget Sîvriden, mînen lieben man,

des ich unz an mîn ende immer mêr ze weinne hân.‘

Er sprach: ‚waß sol des mêre? der rede ist nu genuoc. 1728

ich binß et aber Hagene, der Sîvriden sluoc,