si kômen ûf genâde her in ditze lant;

Sîvrit ist unerrochen vone Dietrîches hant.‘

Dô si der untriuwe an dem Berner niene vant, 1840

dô lobete si alsô balde in Blœdelînes hant

eine wîte marke, die Nuodunc ê besaß;

sît dô sluog in Dancwart, daß er der gâbe gar vergaß.

Si sprach: ‚du solt mir helfen, hêrre Blœdelîn. 1841

jâ sint in disem hûse die vîende mîn,

die Sîvriden sluogen, den mînen lieben man:

swer mir daß hilfet rechen, dem bin ich immer undertân.‘