eß tâten dîne mâge Gunther und Hagene.
nu wert iuch vil ellenden: ir kunnet niht genesen,
ir müeßet mit dem tôde phant daß Kriemhilde wesen.‘
‚So enwelt ir niht erwinden?‘ sprach dô Dancwart. 1863
‚sô riuwet mich mîn vlêgen, daß wære baß gespart!‘
der snelle degen küene von dem tische spranc,
er zôch ein scharpheß wâfen, daß was michel unde lanc.
Dô sluoc er Blœdelîne einen swinden swertes slac, 1864
daß im daß houbt mit helme vor den vüeßen lac.
‚daß sî dîn morgengâbe,‘ sprach Dancwart der degen,