ouch hât ers sêre enkolten, daß wil ich iu sagen:
ich hân mit mînen handen im sîn houbet ab geslagen.‘
‚Daß ist ein schade kleine,‘ sprach dô Hagene, 1891
‚swâ man solhiu mære saget von degene,
ob er von recken henden verliuset sînen lîp:
in suln deste ringer klagen wætlîchiu wîp.
‚Nu saget mir, lieber bruoder, wie sît ir sô rôt? A.1892
ich wæne, ir von wunden lîdet grôße nôt.
ist er inder inme lande, der eß iu hât getân,
in erner der übel tiuvel, eß muoß im an sîn leben gân.‘