Dô der voit von Berne daß wunder rehte ersach, A.1918
daß Hagene der starke sô manegen helm brach,
der künec von Amelunge spranc ûf eine banc.
er sprach: ‚hie schenket Hagene daß aller wirseste tranc.‘
Der wirt het grôße sorge, sîn wîp diu het alsam: A.1919
waß man im lieber vriunde vor sînen ougen nam!
wan er vor sînen vînden vil kûme dâ genas.
er saß vil angestlîche: waß half im, daß er künic was?
Kriemhilt diu rîche rief Dietrîchen an: A.1920
‚hilf mir, rîter edele, mit dem lîbe dan,