mîn und ouch des küneges; gedenke wol dar an,

daß nie wirt deheiner sô leide geste mêr gewan.‘

Dô sprach der marcgrâve wider daß edel wîp: 2100

‚eß muoß hiute gelten der Rüedegêres lîp,

swaß ir und ouch mîn hêrre mir liebes habt getân:

dar umbe muoß ich sterben; daß enmac niht langer gestân.

‚Ich weiß wol, daß noch hiute mîn bürge und mîniu lant 2101

iu müeßen ledec werden von ir eteslîches hant.

ich bevilhe iu ûf genâde mîn wîp und mîn kint

und die vil ellenden, die ze Bechelâren sint.‘