sô rehte minneclîchen, als ir uns habt getân.
des sult ir wol genießen, ob wir bî lebene bestân.‘
‚Daß wolde Got,‘ sprach Rüedegêr, ‚vil edel Gêrnôt, 2120
daß ir ze Rîne wæret und ich wære tôt
mit etlîchen êren, sît ich iuch sol bestân!
eß wart an ellenden von vriunden noch nie wirs getân.‘
‚Nu lône iu Got, hêr Rüedegêr,‘ sprach dô Gêrnôt, 2121
‚der vil rîchen gâbe. mich riuwet iuwer tôt,
sol an iu verderben sô tugentlîcher muot.
hie trag ich iuwer wâfen, daß ir mir gâbet, helt guot.