‚Daß des Got von himele ruochen wolde, 2132
daß ich schilt sô guoten noch tragen solde,
sô den du hâst vor hende, vil edel Rüedegêr!
so bedorfte ich in dem sturme deheiner halsperge mêr.‘
‚Vil gerne wær ich dir guot mit mînem schilde, 2133
getörst ich dirn gebieten vor Kriemhilde.
doch nim du in hin, Hagene, und trag in an der hant.
hei, soldest du in vüeren in der Burgunden lant!‘
Do er im sô willeclîchen den schilt ze gebene bôt, 2134
dô wart genuoger ougen von heißen trehen rôt.