‚Daß wolde Got von himele,‘ sprach dô Rüedegêr, 2142

‚daß iu diu marcgrâvinne noch solde geben mêr.

diu mære sage ich gerne der triutinne mîn,

gesihe ich si gesunder: des sult ir âne zwîvel sîn.‘

Als er im daß gelobete, den schilt huop Rüedegêr: 2143

des muotes er ertobete: do enbeit er dâ niht mêr.

dô lief er zuo den gesten, einem degen gelîch,

manegen slac vil swinden sluoc der marcgrâve rîch.

Die zwêne stuonden hôher, Volkêr und Hagene, 2144

wan eß im ê gelobten die zwêne degene.