un deiht den Jungen Kes’ upsniden.
De Meister bringt dat Botterbrot herin,
giwwt dat den Jungen hen un fröggt[123],
ob sick sin Blindheit nu hadd leggt[124],
un ob hei wedder seihen künn.
„Ja, Meister,“ seggt de Jung’ ganz swipp[125],
„ja, Meister, ja! Ick seih so nipp,
as hadd ’ck ’ne Brill up mine Näs’,
ick seih dat Brot all[126] dörch den Kes’.“