Merr hawwe uns zwar gestern was gekippelt

un ohne Abschid is se fortgehippt[182]. —

Ich haw’ err heut en lange Brief geschriwwe;

doch hat se, scheint’s, des beste iwerhippelt[183]

un brotzt[184] noch fort un is noch stark verschnippt,

sonst wär se heint net schned eweckgebliwwe[185].

Ich schriew err: Komm um sechs. Jetz is es siwwe.

Was mir draa leiht[186]! — Ich wart noch bis e Vertel,

dann geh ich. Ja, verlaß sich ääns uff Mensche!

Sie utzt sich selbst um e Paar neue Hännsche[187]