„Na? Woans[242]?“
„Ach,“ denkt de Spitz,
„man hett ja sinen Witz,
strengt sik ok an
un deit[243], wat man kann.
Awerst dree Schoolmeester to hoop[244],
all upp’n mal: Sett di hen, spring, loop[245]!
Da kann ja’n Pudel de Geduld bi verleern,
un so’n Pudel deit so wat doch süß[246] ganz geern.
Wardt’t mi to veel — Hans kiekt[247] mi all so an —