Viel Tage und viel Stunde wit,

Bis endli[24] ’s Ländli vor mer liet.

Da stand i denn am Prebischthor,

Und lueg is Ländli use,

Viel Berge gseht me[25] sell ist wohr,

Und Nebel, ’s ist e Gruse[26];

Doch wie n[27] i lueg und wie n i stand,

Bi doch nit in mym Vaterland.

Me ghört kei Jole, ghört keis Glüt,[28]

Kei See mag i ergschaue,