[592] Plut. l.c.
[593] Cic. pro Rab. 4. 12 C. Gracchus legem tulit ne de capite civium Romanorum injussu vestro (sc. populi) judicaretur. Plut. C. Gracch. 4 [Greek: (nomon eisepheren) ei tis archon akriton ekpekaerychoi politaen, kat' auton didonta krisin to daemo_.] Schol. Ambros. p. 370 Quia sententiam tulerat Gracchus, ut ne quis in civem Romanum capitalem sententiam diceret. Cic. in Cat. iv. 5. 10; in Verr. v. 63. 163. Cf. Cic. pro Sest. 28. 61; Dio Cass. xxxviii. 14.
[594] Plut. C. Gracch. 4.
[595] Schol. Ambros. p. 370. Cf. Cic. pro Sest. 28, 61 Consule me, cum esset designatus (Cato) tribunus plebis (63 B.C.), obtulit in discrimen vitam suam: dixit eam sententiam cujus invidiam capitis periculo sibi praestandam videbat. Dio Cass. xxxviii. 14.
[596] Cic. pro Domo 31. 82 Ubi enim tuleras ut mihi aqua et igni interdiceretur? quod C. Gracchus de P. Popilio … tulit. de Leg. iii. 11. 26 Si nos multitudinis furentis inflammata invidia pepulisset tribuniciaque vis in me populum, sicut Gracchus in Laenatem … incitasset, ferremus. Cf. pro Cluent. 35. 95; de Rep. i. 3.6. For the speeches of Caius Gracchus on Popillius see Gell. 1.7.7; xi. 13.1.5.
[597] Cic. post Red. in Sen. 15. 37 Pro me non ut pro P. Popilio, nobilissimo homine, adulescentes filii, non propinquorum multitudo populum Romanum est deprecata.
[598] Diod. xxxv. 26 [Greek: ho Popillios meta dakruon hypo ton ochlon proepemphthae ekballomenos ek taes poleos.] Cf. Plut. C. Gracch. 4.
[599] Vellei. ii. 7 Rupilium Popiliumque, qui consules asperrime in Tiberii Gracchi amicos saevierant, postea judiciorum publicorum merito oppressit invidia. It is a little difficult to harmonise Fannius's account of Rupilius's death (ap. Cic. Tusc. iv. 17.40) with this condemnation. Here Rupilius is said to have died of grief at his brother's failure to obtain the consulship, and this failure happened before Scipio's death (Cic. de Am 20.73). But his brother may have continued his unsuccessful efforts up to the time of Rupilius's condemnation.
[600] Plut. C. Gracch. 4 [Greek: (nomon) eisephere … ei tinos archontos aphaeraeto ton archaen ho daemos, ouk eonta touto deuteras archaes metousian einai.] Cf. Diod. xxxv. 25. Magistrates who had been deposed, or compelled to abdicate, were known as abacti (Festus p. 23 Abacti magistratus dicebantur, qui coacti deposuerant imperium).
[601] Plut. l.c.