[228] Cincius ap. Arnob. iii. 38 “solere Romanos religiones urbium superatarum partim privatim per familias spargere, partim publice consecrare.”

[229] e.g. the evocatio at the siege of Veii, the devotio on the fall of Carthage.

[230] Plut. Ti. Gracch. 15; Tac. Ann. iii. 26. See next citation.

[231] Tac. Ann. iii. 26 “nobis Romulus, ut libitum, imperitaverat: dein Numa religionibus et divino jure populum devinxit, repertaque quaedam a Tullo et Anco. Sed praecipuus Servius Tullius sanctor legum fuit, quis etiam reges obtemperarent.”

[232] Pomponius in Dig. 1, 2, 2 “et ita leges quasdam et ipse (Romulus) curiatas ad populum tulit; tulerunt et sequentes reges. Quae omnes conscriptæ extant in libro Sexti Papirii, qui fuit illis temporibus, quibus Superbus Demarati Corinthii filius, ex principalibus viris. Is liber, ut diximus, appellatur jus civile Papirianum, non quia Papirius de suo quicquam ibi adjecit, sed quod leges sine ordine latas in unum composuit.” This code was commented on by Granius Flaccus (Paul. in Dig. 50, 16, 144), a contemporary of Julius Caesar. C. Papirius is said to have been pontifex maximus (Dionys. iii. 36), and Mommsen (Staatsr. ii. p. 41) thinks that the leges regiae were simply pontifical ordinances, specifying amongst other things such offences as we have mentioned as coming under fas (p. 54).

[233] Sall. Cat. 6 “imperium legitimum, nomen imperii regium habebant.”

[234] “Regium consilium” (Cic. de Rep. ii. 8, 14). The function of the Senate was περὶ παντὸς ὃτου ἂν εἰσηγῆται βασιλεὺς διαγινὼσκειν (Dionys. ii. 14).

[235] Festus p. 246 “Praeteriti senatores quondam in opprobrio non erant, quod, ut reges sibi legebant sublegebantque, quos in consilio publico haberent, ita post exactos eos consules quoque et tribuni militum consulari potestate conjunctissimos sibi quosque patriciorum et deinde plebeiorum legebant.”

[236] p. 13.

[237] Liv. i. 8.