[307] As such it was in the Republic given for the censors. Cic. de Leg. Agr. ii. 11, 26 “majores de singulis magistratibus bis vos sententiam ferre voluerunt; nam cum centuriata lex censoribus ferebatur, cum curiata ceteris patriciis magistratibus, tum iterum de eisdem judicabatur.”
[308] p. 43.
[309] p. 63.
[310] p. 60.
[311] Liv. i. 48 “id ipsum tam mite ac tam moderatum imperium tamen, quia unius esset, deponere eum in animo habuisse quidam auctores sunt, ni scelus intestinum liberandae patriae consilia agitanti intervenisset.”
[312] ib. 49.
[313] Cic. de Rep. ii. 22, 44.
[314] Cic. de Rep. ii. 30, 52; Liv. ii. 1; App. B.C. ii. 119. It is sometimes represented as a law which made any one who aimed at royalty sacer (Liv. ii. 8). For the dual sanction of the oath and the law compare the means by which the sacrosanctitas of the tribunes was secured (p. 100).
[315] It is strange that the interregnum, which would have secured a continuity, is not mentioned in this case. The election of the first consuls was supposed to have been conducted by the praefectus urbi, who almost certainly had not the jus rogandi (p. 61). Liv. i. 60 “duo consules inde comitiis centuriatis a praefecto urbis ex commentariis Servii Tullii creati sunt, L. Junius Brutus et L. Tarquinius Collatinus.”
[316] For the title praetores see Cic. de Leg. iii. 3, 8 “regio imperio duo sunto iique a praeeundo judicando consulendo praetores judices consules appellamino”; for that of judices, Varro L.L. vi. 88, who quotes from the commentarii consulares the formula used in summoning the comitia centuriata, “qui exercitum imperaturus erit, accenso dicito: ‘C. Calpurni, voca in licium omnes Quirites huc ad me.’ Accensus dicito sic ‘Omnes Quirites in licium visite huc ad judices.’ ‘C. Calpurni,’ consul dicito, ‘voca ad conventionem omnes Quirites huc ad me.’ Accensus dicito sic ‘Omnes Quirites ite ad conventionem huc ad judices.’”