[777] Liv. xlv. 21 “cum ita traditum esset, ne quis prius intercedat legi, quam privatis suadendi dissuadendique legem potestas facta esset.”

[778] Momms. Staatsr. i p. 285.

[779] Liv. xxvii. 6.

[780] Cic. pro Sest. 31, 68.

[781] ib. 34, 74.

[782] Cic. ad Fam. x. 12, 3 and 4.

[783] Liv. xxx. 43. Consular intercession against the praetor was unnecessary, since the praetor did not usually summon the Senate while the consul was at Rome.

[784] Val. Max. ii. 2, 7 “Illud quoque memoria repetendum est, quod tribunis plebis intrare curiam non licebat, ante valvas autem positis subselliis decreta patrum attentissima cura examinabant, ut, si qua ex eis improbassent, rata esse non sinerent. Itaque veteribus senatus consultis C. litera subscribi solebat, eaque nota significabatur illa tribunos quoque censuisse.” In S.C.C. translated into Greek it appears as ἔδοξεν (S.C.C. de Thisbaeis, Bruns Fontes). In those given in Cic. ad Fam. viii. 8, 6, the letters “i. n.” (sometimes interpreted “intercessit nemo”) are probably a corruption for censuere.

[785] Momms. Staatsr. i. p. 282 n. 7; combated by Willems Le Sénat p. 200 n. 2.

[786] Liv. xxvi. 26; xxx. 40; cf. xlii. 10 “Popillius ... prae se ferens si quid decernerent, intercessurum, collegam deterruit.”