[987] C. Gracchus served as quaestor for three years; one was spent in Rome and two in Sardinia (Plut. C. Gracch. 2).

[988] Cic. in Verr. Act. i. 4, 11 “quaestura primus gradus honoris.”

[989] ib. i. 13, 34 “quaestor ex senatus consulto provinciam sortitus es.”

[990] Liv. xxx. 33 “Laelium, cujus ... eo anno quaestoris extra sortem ex senatusconsulto opera utebatur” (Scipio in 202 B.C.); Cic. ad Att. vi. 6, 4 “Pompeius ... Q. Cassium sine sorte delegit, Caesar Antonium; ego sorte datum offenderem?”

[991] The first trace of a quaestio de sicariis is in 142 B.C. (Cic. de Fin. ii. 16, 54).

[992] Polyb. xxiv. 9a, 1.

[993] Liv. iii. 69 “signa ... a quaestoribus ex aerario prompta delataque in campum.”

[994] Cic. de Leg. iii. 20, 46.

[995] Liv. xxxix. 4. It was the duty of the quaestors to see that they were genuine. Cato the younger required the oath of the consuls that a certain decree had been passed (Plut. Cat. Min. 17).

[996] Cic. Phil. v. 5, 15.