[1097] Lex Jul Munic. l. 120.

[1098] Cic. de Off. iii. 31, 111 “indicant (the sanctity of the oath in former times) notiones animadversionesque censorum, qui nulla de re diligentius quam de jure jurando judicabant.”

[1099] To this form of disqualification the name “mediate infamia” has been given by modern jurists.

[1100] Cic. pro Cluent. 42, 120 “quos autem ipsi L. Gellius et Cn. Lentulus duo censores ... furti et captarum pecuniarum nomine notaverunt, ii non modo in senatum redierunt. sed etiam illarum ipsarum rerum judiciis absoluti sunt.”

[1101] Liv. xxix. 37 (in 204 B.C., Claudius Nero) “M. Livium (his colleague), quia populi judicio esset damnatus, equum vendere jussit.”

[1102] It enacted “ut quem populus damnasset cuive imperium abrogasset in senatu ne esset” (Ascon. in Cornelian. p. 78).

[1103] Dio Cass. xxxvi. 21.

[1104] Liv. xlv. 15 “omnes iidem ab utroque et tribu remoti et aerarii facti”; xliv. 16 “tribu quoque is motus et aerarius factus”; xxvii. 11; xxix. 37 “aerarios reliquit.”

[1105] See Greenidge Infamia in Roman Law pp. 106-110. Mommsen (Staatsr. ii. pp. 402 ff.) makes the expressions tribu movere and in aerarios referre identical after 312 B.C. and interprets both as signifying the removal from a higher to a lower tribe.

[1106] Liv. i. 44; Dionys. iv. 22.