[1687] Suet. Gaius 24 “(Gaius Drusillam) heredem quoque bonorum atque imperii aeger instituit.”

[1688] ib. 14. Compare Domitian’s contention after the death of Vespasian “relictum se participem imperii sed fraudem testamento adhibitam” (Suet. Dom. 2).

[1689] Tac. Hist. i. 15 (see p. 350); i. 17 (of the adoption of Piso by Galba) “consultatum inde pro rostris an in senatu an in castris adoptio nuncuparetur”; Suet. Galba 17 “(Galba Pisonem) perduxit in castra ac pro contione adoptavit.” Nerva proclaims on the Capitol his adoption of Trajan (Dio Cass. lxviii. 8).

[1690] See p. 360, n. 2.

[1691] p. 354.

[1692] Plut. Galba 7 (a messenger announces that) ὁ δῆμος καὶ ἠ σύγκλητος αὐτοκράτορα τὸν Γάλβαν ἀναγορεύσειεν: Herodian ii. 12 (the Senate) ψηφίζεται τὸν μὲν (Ἰουλιανὸν) ἀναιρεθῆναι, ἀποδειχθῆναι δὲ μόνον αὐτοκράτορα τὸν Σεουῆρον: Vita Maximini 15 “Ubi haec gesta sunt (i.e. after the recognition of the Gordians) senatus magis timens Maximinum aperte ac libere hostes appellat Maximinum et ejus filium.”

[1693] This was the case with Caligula, although the damnatio was incomplete. See Suet. Claud. 11 “Gaii quoque etsi acta omnia rescidit, diem tamen necis, quamvis exordium principatus sui, vetuit inter festos referri.”

[1694] The deposed Nero was thus treated as a traitor (Suet. Ner. 49 “codicillos praeripuit legitque se hostem a senatu judicatum et quaeri ut puniatur more majorum”).

[1695] The acta of Tiberius were not sworn to (Dio Cass. lix. 9), although his memory was not condemned. His reign appears amongst the legitimate precedents for the authority of Vespasian in the lex de imperio, those of Gaius, Nero, Galba, Otho, and Vitellius being omitted.

[1696] Dio Cass. lvii. 8 (Tiberius) ἐπὶ ταῖς τοῦ Αὐγούστου πράξεσι τούς τε ἄλλους πάντας ὥρκου καὶ αὐτὸς ὤμνυε.