[2177] ib. 50, 4, 1, 3 “Illud tenendum est generaliter personale quidem munus esse, quod corporibus labore cum sollicitudine animi ac vigilantia sollemniter extitit, patrimonii vero, in quo sumptus maxime postulatur.” But the two ideas were often inseparable. Hence the recognition of mixta munera by Arcadius (50, 4, 18). For a complete enumeration of munera see Kuhn Verfassung i. pp. 35 ff.

[2178] Dig. 50, 4, 1, 2; 50, 4, 18, 8, 16 and 26.

[2179] ib. 50, 4, 1, 1.

[2180] That coercion was sometimes employed is shown by Tacitus Ann. iv. 36 “objecta publice Cyzicenis incuria caerimoniarum divi Augusti, additis violentiae criminibus adversum cives Romanos. Et amisere libertatem.”

[2181] Cf. Plin. Paneg. 80 “velocissimi sideris more omnia invisere, omnia audire, et undecumque invocatum statim, velut numen, adesse et adsistere. Talia esse crediderim quae ipse mundi parens temperat nutu ... tantum caelo vacat, postquam te dedit, qui erga omne hominum genus vice sua fungereris.” Boissier (La Religion Romaine i. pp. 206, 207) quotes a very similar passage from Bossuet, which concludes “qu’il faut obéir aux princes comme à la justice même; ils sont des dieux et participent en quelque façon à l’indépendance divine.”

[2182] Dio Cass. li. 22.

[2183] ib. liv. 25.

[2184] Joseph. Antiq. xv. 10, 3.

[2185] Suet. Aug. 52 “templa, quamvis sciret etiam proconsulibus decerni solere, in nulla tamen provincia nisi communi suo Romaeque nomine recepit.”

[2186] Eckhel Doctrina Numorum ii. 466.