Footnote 42:[ (return) ]

See de præscr. 13: "Hæc regula a Christo instituta nullas habet apud nos quæstiones."

Footnote 43:[ (return) ]

See I. c. 14: "Ceterum manente forma regulæ in suo ordine quantumlibet quæras et tractes." See de virg. vol. 1.

Footnote 44:[ (return) ]

See 1. c. 14: "Fides in regula posita est, habet legem et salutem de observatione legis," and de vir. vol. 1.

Footnote 45:[ (return) ]

See de præscr. 21: "Si hæc ita sunt, constat perinde omnem doctrinam, quæ cum illis ecclesiis apostolicis matricibus et originalibus fidei conspiret, veritati deputandum ... Superest ergo ut demonstremus an hæc nostra doctrina, cujus regulam supra edidimus, de apostolorum traditione censeatur ... Communicamus cum ecclesiis catholicis, quod nulla doctrina diversa." De præscr. 32: "Ecclesiæ, quæ licet nullum ex apostolis auctorem suum proferant, ut multo posteriores, tamen in eadem fide conspirantes non minus apostolicæ deputantur pro consanguinitate doctrinæ." That Tertullian regards the baptismal confession as identical with the regula fidei, just as Irenæus does, is shown by the fact that in de spectac. 4 ("Cum aquam ingressi Christianam fidem in legis suæ verba profitemur, renuntiasse nos diabolo et pompæ et angelis eius ore nostro contestamur.") the baptismal confession is the lex. He also calls it "sacramentum" (military oath) in ad mart. 3; de idolol. 6; de corona 11; Scorp. 4. But he likewise gives the same designation to the interpreted baptismal confession (de præscr. 20, 32; adv. Marc. IV. 5); for we must regard the passages cited as referring to this. Adv. Marc. I. 21: "regula sacramenti;" likewise V. 20, a passage specially instructive as to the fact that there can be only one regula. The baptismal confession itself had a fixed and short form (see de spectac. 4; de corona, 3: "amplius aliquid respondentes quam dominus in evangelio determinavit;" de bapt. 2: "homo in aqua demissus et inter pauca verba tinctus;" de bapt. 6, 11; de orat. 2 etc.). We can still prove that, apart from a subsequent alteration, it was the Roman confession that was used in Carthage in the days of Tertullian. In de præscr. 26 Tertullian admits that the Apostles may have spoken some things "inter domesticos," but declares that they could not be communications "quæ aliam regulam fidei superducerent."

Footnote 46:[ (return) ]

De præscr. 13; de virg. vol. 1; adv. Prax. 2. The latter passage is thus worded: "Unicum quidem deum credimus, sub hac tamen dispensatione quam οικονομιαν dicimus, ut unici del sit et filius sermo ipsius, qui ex ipso processerit, per quern omnia facta sunt et sine quo factum est nihil, hunc missum a patre in virginem et ex ea natum, hominem et deum, filium hominis et filium dei et cognominatum Iesum Christum, hunc passum, hunc mortuum et sepultum secundum scripturas et resuscitatum a patre et in cœlo resumptum sedere ad dextram patris, venturum judicare vivos et mortuos; qui exinde miserit secundum promissionem suam a patre spiritum s. paracletum sanctificatorem fidei eorum qui credunt in patrem et filium et spiritum s. Hanc regulam ab initio evangelii decucurrisse."

Footnote 47:[ (return) ]

De præscr. 13.

Footnote 48:[ (return) ]

L.c.

Footnote 49:[ (return) ]

L.c.

Footnote 50:[ (return) ]

L.c.: "id verbum filium eius appellatum, in nomine dei varie visum a patriarchis, in prophetis semper auditum, postremo delatum ex spiritu patris dei et virtute in virginem Mariam, carnem factum," etc.

Footnote 51:[ (return) ]

L.c.