She hung doon her heid an’ said “M’appen I may!
M’appen I may”—(low doon)—“m’appen I may,
I think thou means fairly, an’ m’appen I may.”
We’re hingin’ i’t’ bell reàps[3]—to t’ parson I’ve toak’t,
An’ I gev him a hint as he maffelt an’ jwoak’t,
To mind when she sud say “love, honour, OBEY,”
’At she doesn’t slip through wid her “M’appen I may.”
M’appen I may, may be—m’appen I may,
But we moont put up than wid a “m’appen I may.”