Ower t’ sin an’ disgrace on’t my mūdder went wild.—

Sair, sair dud my heart sink, but bravely it leeten’t

When Will prist me close up beside him, an’ smil’d.

My fadder said lāl, no’but whishtit my mudder,

An’ pettit an’ blest me wid tears iv his e’e;

Till beàth on us ru’t what hed gi’en him sec bodder,

An’ shām’t of our darrak steud Willie an’ me.

Eigh—for loave, he was kind! an’ he wad hev us weddit,

As t’ rest of his barns hed been—menseful an’ reet—

He leuk’t at oor Scotch weddin’-writin’ an’ read it,