Stylobata Corinthius cum suis pilis.
Fecisse septimam figuram magno tibi documento erit ad construendum, & dividendum stylobatam A, & vestigium B; cum nihil addere debeas præter pilas C cum coronice, quæ duo latera ambit. Opticè hoc vestigium delineabis in D, quæ delineatio distinctior est, quia inferiùs duxi lineam plani; & distinctior etiam est sectio E, cum elongaverim visualem FG. Sic semper agam, ut detur locus figuræ adumbratæ, & ut etiam videas perpendiculares stylobatæ adumbrati cadere super angulos vestigii, & lineas planas incidere è diametro super angulos sectionis E. Iterùm libenter moneo, ut facias supradictas præparationes in chartulis separatis, ut initio assuescas transferendis figuris nitidis circino; facile enim tibi postea erit integras machinas Perspectivæ jucundioris delineare, ut videbis: in hoc enim tota regulæ hujusce, & totius operis facilitas sita est.
TWELFTH FIGURE.
A Corinthian Pedestal, with its Pilasters.
The Performance of the Seventh Figure will be a great Assistance to you, in the Construction and Division of this Pedestal A, and the Plan B; since you have nothing more to add here, but the Pilasters C, and the Mouldings which surround the two Sides. This Plan is put in Perspective in D, and becomes more distinct by my sinking the Ground-line lower; and the Profile E is also more distinct by the Removal of the Visual FG, as mention’d in the foregoing Chapter. This I shall always do, that there may remain Room for the shadow’d Figure, and that you may also see that the Perpendiculars of the shaded Pedestal fall directly upon the Angles of the Plan, and that the level Lines directly answer the Angles of the Profile E. I repeat my Advice, that you would make the foresaid Preparations on several Papers, and accustom yourself at the beginning to take off the finish’d Figures with the Compasses; for it will become very easy to you afterward, to design entire Machines of delightful Perspectives, as you’ll see hereafter. And indeed in this Practice, the Facility of this Rule, and of all that follows in this Work, does chiefly consist.
Respondetur objectioni factæ circa punctum oculi opticum.
Non omnium sensus est, uni optico operi unicum tantùm punctum assignare, e. g. toti spatio fornicis, tholi, & tribunæ, quam vocant, expressæ in figura nonagesimatertia, nolunt concedi unicum punctum, volunt concedi plura.
Respondeo, objectionem hanc dupliciter intelligi posse: vel enim intelligi posset, non esse assignandum unicum punctum toti illi spatio; atque in hoc sensu vera est; cum enim spatium illud valde oblongum sit, dividi debuit in partes, atque assignanda tribunæ, quam dicunt, tholo, & fornici, propria puncta; cum hoc communiter doceant, ubi situs nimium est longus, & parùm altus. Vel potest intelligi de qualibet ex dictis partibus, & sic intellecta penitùs falsa est. Primò, quia præstantiores fornices aularum, & templorum, qui optico artificio ornati sint, si unicum opus reddunt, à suismet authoribus determinatum idemque unicum punctum accepisse compertum est. Secundò, quia cum ars optica sit mera veri fictio, non id pictor facere potest, ut à qualibet parte simulet veritatem, verùm ab uno determinato puncto id ostendit. Tertiò, quia si, e. g. fornici, qui uno integroque optico opere ornetur, plura puncta assignaveris, nullum reperies locum, unde integrum opus spectare possis, & ad summum ex quolibet puncto tantùm partem illius spectabis, nusquam verò totum opus. Ex dictis igitur rationibus concludo ab inducentibus plura puncta in eodem opere induci malum majus eo, quod unicum punctum inducit; quare hoc omnino necessarium est situi in quo unicum opus formandum sit, ad quod collimare debeant ex omni operis parte figuræ simul & architectura. Quo posito, negari rationabiliter nequit, à me etiam concedi unicum punctum spectando fornici amplo, aptoque ad repræsentandum unicum opus, qualis est fornix in D. Ignatii templo. Si verò propter situm irregularem, ut dicimus, architectura extra punctum aliquantulum deformetur, & figuræ pariter operi optico intermixtæ extra commune punctum aliquam patientur deformitatem, præterquam quod à supradictis rationibus excusatur, nequaquam id vitio arti est, sed laudi; quandoquidem ars à suo puncto exhibet, proportione positâ, ut rectum, ut planum, ut concavum, id quod tale non est.