Astkæra fósturmold,

Fjallkonan fríd!

Mögum thín muntu kær,

Medan lönd girdir sær

Og gumar girnast mær;

Gljár sól á hlíd.

II.

Hafnar úr gufu hér

Heim allir girnumst vér

Thig thekka ad sjá;