[12] By Cicero (Tusc. v. 7. 19).
[13] Cf. the similar division of philosophy in Isag. Porph. ed. Brandt, pp. 7 ff.
[14] Sb. though they may be separated in thought.
[15] [Greek: Apoios hulae] = [Greek: to amorphon, to aeides] of Aristotle. Cf. [Greek: oute gar hulae to eidos (hae men apoios, to de poiotaes tis) oute ex hulaes] (Alexander Aphrod. De Anima, 17. 17); [Greek: ei de touto, apoios de hae hulae, apoion an eiae soma] (id. De anima libri mantissa, 124. 7).
[16] This is Realism. Cf. "Sed si rerum ueritatem atque integritatem perpendas, non est dubium quin uerae sint. Nam cum res omnes quae uerae sunt sine his quinque (i.e. genus species differentia propria accidentia) esse non possint, has ipsas quinque res uere intellectas esse non dubites." Isag., Porph. ed, pr. i. (M. P.L. lxiv. col. 19, Brandt, pp. 26 ff.). The two passages show that Boethius is definitely committed to the Realistic position, although in his Comment. in Porphyr. a se translatum he holds the scales between Plato and Aristotle, "quorum diiudicare sententias aptum esse non duxi" (cp. Hauréau, Hist. de la philosophie scolastique, i. 120). As a fact in the Comment. in Porph. he merely postpones the question, which in the De Trin. he settles. Boethius was ridiculed in the Middle Ages for his caution.
III.
Deus uero a deo nullo differt, ne uel accidentibus uel substantialibus differentiis in subiecto positis distent. Vbi uero nulla est differentia, nulla est omnino pluralitas, quare nec numerus; igitur unitas tantum. Nam quod tertio repetitur deus, cum pater ac filius et spiritus sanctus nuncupatur, tres unitates non faciunt pluralitatem numeri in eo quod ipsae sunt, si aduertamus ad res numerabiles ac non ad ipsum numerum. Illic enim unitatum repetitio numerum facit. In eo autem numero qui in rebus numerabilibus constat, repetitio unitatum atque pluralitas minime facit numerabilium rerum numerosam diuersitatem. Numerus enim duplex est, unus quidem quo numeramus, alter uero qui in rebus numerabilibus constat. Etenim unum res est; unitas, quo unum dicimus. Duo rursus in rebus sunt ut homines uel lapides; dualitas nihil, sed tantum dualitas qua duo homines uel duo lapides fiunt. Et in ceteris eodem modo. Ergo in numero quo numeramus repetitio unitatum facit pluralitatem; in rerum uero numero non facit pluralitatem unitatum repetitio, uel si de eodem dicam "gladius unus mucro unus ensis unus." Potest enim unus tot uocabulis gladius agnosci; haec enim unitatum iteratio potius est non numeratio, uelut si ita dicamus "ensis mucro gladius," repetitio quaedam est eiusdem non numeratio diuersorum, uelut si dicam "sol sol sol," non tres soles effecerim, sed de uno totiens praedicauerim.
Non igitur si de patre ac filio et spiritu sancto tertio praedicatur deus, idcirco trina praedicatio numerum facit. Hoc enim illis ut dictum est imminet qui inter eos distantiam faciunt meritorum. Catholicis uero nihil in differentia constituentibus ipsamque formam ut est esse ponentibus neque aliud esse quam est ipsum quod est opinantibus recte repetitio de eodem quam enumeratio diuersi uidetur esse cum dicitur "deus pater deus filius deus spiritus sanctus atque haec trinitas unus deus," uelut "ensis atque mucro unus gladius," uelut "sol sol sol unus sol."
Sed hoc interim ad eam dictum sit significationem demonstrationemque qua ostenditur non omnem unitatum repetitionem numerum pluralitatemque perficere. Non uero ita dicitur "pater ac filius et spiritus sanctus" quasi multiuocum quiddam; nam mucro et ensis et ipse est et idem, pater uero ac filius et spiritus sanctus idem equidem est, non uero ipse. In qua re paulisper considerandum est. Requirentibus enim: "Ipse est pater qui filius?" "Minime," inquiunt. Rursus: "Idem alter qui alter?" Negatur. Non est igitur inter eos in re omni indifferentia; quare subintrat numerus quem ex subiectorum diuersitate confici superius explanatum est. De qua re breuite*r considerabimus, si prius illud, quem ad modum de deo unum quodque praedicatur, praemiserimus.