And this for foreign nations. But do they always last among them where they had their beginning? The Praetorship, a great dignity in time past, is now an idle name, and an heavy burden of the Senate's fortune. If heretofore one had care of the people's provision, he was accounted a great man; now what is more abject than that office? For as we said before, that which hath no proper dignity belonging unto it sometime receiveth and sometime loseth his value at the users' discretion. Wherefore if dignities cannot make us respected, if they be easily defiled with the infection of the wicked, if their worth decays by change of times, if diversities of nations make them contemptible, what beauty have they in themselves, or can they afford to others, worth the desiring?
[123] Cf. Catull. lii.
[124] Decoratus was quaestor circa 508; cf. Cassiod. Ep. v. 3 and 4.
IV.
Quamuis se Tyrio superbus ostro
Comeret et niueis lapillis,
Inuisus tamen omnibus uigebat
Luxuriae Nero saeuientis.
Sed quondam dabat improbus uerendis 5
Patribus indecores curules.
Quis illos igitur putet beatos
Quos miseri tribuunt honores?
IV.
Though fierce and lustful Nero did adorn
Himself with purple robes, which pearls did grace,
He did but gain a general hate and scorn.
Yet wickedly he officers most base
Over the reverend Senators did place.
Who would esteem of fading honours then
Which may be given thus by the wickedest men?
V.
An uero regna regumque familiaritas efficere potentem ualet? Quidni, quando eorum felicitas perpetuo perdurat? Atqui plena est exemplorum uetustas, plena etiam praesens aetas, qui reges felicitatem calamitate mutauerint. O praeclara potentia quae ne ad conseruationem quidem sui satis efficax inuenitur! Quod si haec regnorum potestas beatitudinis auctor est, nonne si qua parte defuerit, felicitatem minuat, miseriam inportet? Sed quamuis late humana tendantur imperia, plures necesse est gentes relinqui quibus regum quisque non imperet. Qua uero parte beatos faciens desinit potestas, hac inpotentia subintrat quae miseros facit; hoc igitur modo maiorem regibus inesse necesse est miseriae portionem. Expertus sortis suae periculorum tyrannus regni metus pendentis supra uerticem gladii terrore simulauit. Quae est igitur haec potestas quae sollicitudinum morsus expellere, quae formidinum aculeos uitare nequit? Atqui uellent ipsi uixisse securi, sed nequeunt; dehinc de potestate gloriantur. An tu potentem censes quem uideas uelle quod non possit efficere? Potentem censes qui satellite latus ambit, qui quos terret ipse plus metuit, qui ut potens esse uideatur, in seruientium manu situm est? Nam quid ego de regum familiaribus disseram, cum regna ipsa tantae inbecillitatis plena demonstrem? Quos quidem regia potestas saepe incolumis saepe autem lapsa prosternit. Nero Senecam familiarem praeceptoremque suum ad eligendae mortis coegit arbitrium. Papinianum diu inter aulicos potentem militum gladiis Antoninus obiecit. Atqui uterque potentiae suae renuntiare uoluerunt, quorum Seneca opes etiam suas tradere Neroni seque in otium conferre conatus est; sed dum ruituros moles ipsa trahit, neuter quod uoluit effecit. Quae est igitur ista potentia quam pertimescunt habentes, quam nec cum habere uelis tutus sis et cum deponere cupias uitare non possis? An praesidio sunt amici quos non uirtus sed fortuna conciliat? Sed quem felicitas amicum fecit, infortunium faciet inimicum. Quae uero pestis efficacior ad nocendum quam familiaris inimicus?