[177] Matt. Par. p. 253, 645.
[178] Wilkins, Concilia Magnæ Britanniæ, tom. ii. p. 19, 26, 93, 239, 253, 272, 292.
[179] Bernard Thesaur. cap. 157, apud Muratori script. rer. Ital. p. 792. Cotton MS., Nero E. vi. p. 60, fol. 466.
[180] Radulph de Diceto, ut sup. p. 626. Matt. Par. ad ann. 1185.
[181] Hoveden annal. apud rer. Angl. script. post Bedam, p. 636, 637.
[182] The above passage is almost literally translated from Abbot Bromton’s Chronicle. The Patriarch there says to the king, “Hactenus gloriose regnasti, sed amodo ipse te deseret quem tu deseruisti. Recole quæ dominus tibi contulit, et qualia illi reddidisti; quomodo regi Franciæ infidus fuisti, beatum Thomam occidisti, et nunc protectionem Christianorum abjecisti. Cumque ad hæc rex excandesceret, obtulit patriarcha caput suum et collum extensum, dicens, ‘Fac de me quod de Thomá fecisti. Adeo libenter volo a te occidi in Anglia, sicut a Saracenis in Syria, quia tu omni Saraceno pejor es.’ Cui rex, ‘Si omnes homines mei unum corpus essent, unoque ore loquerentur, talia mihi dicere non auderent.’ Cui ille, ‘Non est mirum, quia tu et non te diligunt, prædam etiam et non hominem sequitur turba ista.’ ‘Recedere non possum, quia filii mei insurgerent in me absentem.’ Cui ille, ‘Nec mirum, quia de diabolo venerunt, et ad diabolum ibunt.’ Et sic demum patriarcha navem ascendens in Galliam reversus est.”—Chron. Joan. Bromton, abbatis Jornalensis, script. X. p. 1144, ad ann. 1185.
[183] Sed hæc omnia præfatus Patriarcha parum pendebat, sperabat enim quod esset reducturus secum ad defensionem Ierosolymitanæ terræ præfatum regem Angliæ, vel aliquem de filiis suis, vel aliquem virum magnæ auctoritatis; sed quia hoc esse non potuit, repatriaturus dolens et confusus a curiâ recessit.—Hoveden ut sup. p. 630.
[184] Contin. Hist. Bell. Sacr. apud Martene, tom. v. col. 606. It appears from Mansi that this valuable old chronicle, formerly attributed to Hugh Plagon, is the original French work of Bernard the Treasurer.
[185] Quand le roi avoit offert sa corone au Temple Dominus, si avaloit uns degrès qui sont dehors le Temple, et entroit en son pales au Temple de Salomon, ou li Templiers manoient. La etoient les tables por mengier, ou le roi s’asseoit, et si baron et tuit cil qui mengier voloient.—Contin. bell. sacr. apud Martene, tom. v. col. 586.
[186] Contin. hist. ut sup., col. 593, 4. Bernard. Thesaur. apud Muratori script. rer. Ital., tom. vii. cap. 147, col. 782, cap. 148, col. 173. Assizes de Jerusalem, cap. 287, 288. Guill. Neubr. cap. 16.