The liblibian is a ceremony which is celebrated in Kibungan and the neighboring Kankanay towns to cure diarrhoea and pains in the abdomen.
The mambunong holds in one hand a kind of plant called dungau while relating the following story:
Wada, kano, san dūa ay sin agī, Bogan un Singan. Si Bogan baybayi, si Singan lalaki. Maanakda pay, kano, yan dūa ay lalaki. Din dakdakui si Pintun; din banbanug sia si Liblibian.
Ungay pay, kano, madakdakda yan adī da mangan. Idawad amada tan īnada san gawan di inapoi ya gawan di atui yan adīda laydum.
Usay agou pay, kano, yan inmauway da amada ya inada dūmatūngda ut, kano, yan ingay kinanda pinilak san gambangda. Kinwanida un, “Ay takun ay gambang landok di laydingyo ay kanun.” “Au, landok di laydunmi ay kanunmi.”
Ungayan mankoyog ut, kano, Liblibian un Pintun ut amuida isan kayiloguan. Domatūngda payan siblaganda san anak di Iloko ta waday gapona si pangianda undaita si banig ta wada kanunda. Adī ut, kano, amonsan Iloko di mangiya un daeda si banigda, kano, yan pagdin adas di amoda. Kinwanida un, “Kambau! Adī amom nan Iloko di būni, ut amuitako’d sinan kayigorotan.”
Amuita pay, kano, yan sinan kayigorotan, yan siblaganda san ūsay anak di Igorot. Kaa ut, kano, ūsay, manok ya sinpo ya lima ay banig ut isay paday liblibian. Kinatut kakansan ut pay bomangan san anakda.
There were a brother and sister, Bogan and Singan. Bogan was a woman and Singan was a man. They had children, two boys. The larger was Pintun, the smaller was Liblibian.
When they became older they did not eat. Their father gave the cooked rice from the center (of the pot) and the center of the liver, but they did not like it.