Dwo weeks der Breitmann studiet,
Vile he vent it on de howl.
He shpree so moosh to find de troot,
Dat he lookt like a bi-led owl.
Den he say, "Ik wil honor Bacchus,
So long as ik leven shall;
Boot not so moosh vercieren
As to blace him ofer all.
De rose of lofe is lofely
In zomer ven it plow;
De bush shdill gifes a bromise,
In winter mid de shnow;
Ja, als de bloeme is geplukt,
En van den steel genomen,[61]
Ve know de peautiful vill life,
Till zomer is gekomen.
Boot oh dose vas arch-heafenly dimes,
Ven by mine lofe I sat;
Und see de maedchen pring de grapes,
Und crash dem in a vat.
Und ven her glances unto mine
In plessfool ropture toorn;
I dink dere ne'er vas no dwo crapes
Like dem plue eyes of hern.
Wat is soeter als de trinken,[62]
Ja - niet kan beter zyn.
Niet is soeter as de minne,
It smackt nog beter als wijn.
Es giebt nichts wie die Madchen,
Es gibt nichts wie das Bier,
Wer liebt nicht alle beide,
Wird gar kein Cavalier.
O vot ve vant to quickest come
Ish dat vot's soonest gone.
Dis life ish boot a passin from
de efer-gomin-on.
De gloser dat ve looks ad id,
De shmaller it ish grow;
Who goats und spurs mit lofe und wein,
He makes it fastest go.
GERMANY.
——-
BREITMANN AM RHEIN - COLOGNE.
HOW wunderschon das Vaterland
In audumn-life abbears;
Vot rainpows gild ids vallies crand,
Ven seen troo vallin tears.
Und VON I'll creet mit sang und klang,
Und drown in goldnen wein;
Old Deutschland's cot her sohn again:
Hans Breitmann's on der Rhein.
Und doughts ish schwell dat mighdy heart,
Too awfool for make known;
Ven dey shunt him from de railroat car
Und tropped him in Cologne.
De holy towers of de dome
Cleam, twilicht-veiled, afar;
Und like some lonely bilgrim's pipe,
Dim shines de efenin star.