April 30, 1831.
Vir Bone!—Recepi literas tuas amicissimas, et in mentem venit responsuro mihi, vel raro, vel nunquam, inter nos intercedisse Latinam linguam, organum rescribendi, loquendive. Epistolae tuae, Plinianis elegantiis (supra quod TREMULO deceat) refertae, tam a verbis Plinianis adeo abhorrent, ut ne vocem quamquam (Romanam scilicet) habere videaris, quam "ad canem," ut aiunt, "rejectare possis." Forsan desuetudo Latinissandi ad vernaculam linguam usitandam, plusquam opus sit, coegit. Per adagia quaedam nota, et in ore omnium pervulgata, ad Latinitatis perditae recuperationem revocare te institui.
Felis in abaco est, et aegrè videt. Omne quod splendet nequaquam aurum putes. Imponas equo mendicum, equitabit idem ad diabolum. Fur commodè a fure prenditur. O MARIA, MARIA, valdè CONTRARIA, quomodo crescit hortulus tuus? Nunc majora canamus. Thomas, Thomas, de Islington, uxorem duxit die nupera Dominicâ. Reduxit domum posterâ. Succedenti baculum emit. Postridiè ferit illam. Aegrescit ilia subsequenti. Proximâ (nempe Veneris) est Mortua. Plurimum gestiit Thomas, quòd appropinquanti Sabbato efferenda sit.
Horner quidam Johannulus in angulo sedebat, artocreas quasdam deglutiens. Inseruit pollices, pruna nana evellens, et magnâ voce exclamavit "Dii boni, quàm bonus puer fio!"
Diddle-diddle-dumkins! meus unicus filius Johannes cubitum ivit, integris braccis, caligâ unâ tantum, indutus. Diddle-diddle, etc. DA CAPO.
Hie adsum saltans Joannula. Cum nemo adsit mihi, semper resto sola.
Aenigma mihi hoc solvas, et Oedipus fies.
Quâ ratione assimulandus sit equus TREMULO?
Quippe cui tota communicatio sit per HAY et NEIGH, juxta consilium illud
Dominicum, "Fiat omnis communicatio vestra YEA et NAY."
In his nugis caram diem consume, dum invigilo valetudini carioris nostras Emmae, quae apud nos jamdudum aegrotat. Salvere vos jubet mecum Maria mea, ipsa integrâ valetudine.