[15] This subject is discussed in an essay by Gaston Boissier in the first volume of La Religion romaine d'Auguste aux Antonins.
[16] Tac. Ann. i. 2, Ubi militem donis, populum annona, cunctos dulcedine otii pellexit, insurgere paulatim, munia senatus magistratuum legum in se trahere, nullo adversante, cum ferocissimi per acies aut proscriptione cecidissent, ceteri nobilium, quanto quis servitio promptior, opibus et honoribus extollerentur, ac novis ex rebus aucti tuta et praesentia quam vetera et periculosa mallent.
[17] Cum divus Augustus sicut caetera eloquentiam pacaverat.—De Causs. Corr. Eloq.
[18] Pompon Dig. I. 2. 2.47 (quoted by Teuffel). Primus Divus Augustus, ut maior iuris auctoritas haberetur, constituit ut ex auctoritate eius responderent.
[19] Odi profanum vulgus et arceo (Hor. Od. iii. 1, 1), Parca dedit malignum spernere vulgus (id. ii. 16, 39), satis est equitem mihi plaudere (Sat. I. x. 77), and often. So Ovid, Fast. I. exordium.
[20] See the pleasing description in the ninth Satire of Horace's first book.
[21] Suet. Aug. 84. Tac. An. xiii. 3.
[22] Tuque pedestribus Dices historiis praelia Caesaris Maecenas melius ductaque per vias Regum colla minacium (Od. ii. 12, 9).
[23] Ep. 101, 11. I quote it to show what his sentiments were on a point that touched a Roman nearly, the fear of death: Debilem facito manu debilem pede coxa: Tuber astrue gibberum, lubricos quate dentes: Vita dum superest, bene est: hanc mihi vel acuta Si sedeam cruce sustine.
[24] He was so when Horace wrote his first book of Satires (x. 51). Forte epos acer lit nemo Varius ducit.