[55] Eadmer, p. 127.
[56] “Ipse igitur Anselmo iura totius Christianitatis in Anglia exercendae se relicturum, atque decretis et iussionibus apostolicae sedis se perpetuo oboediturum, summo opere promittebat.” Ibid.
[57] William of Malmesbury, G. P., pp. 105-106.
[58] Eadmer, p. 127; William of Malmesbury, G. P., p. 106; cf. G. R., ii, pp. 471-472.
[59] “Omnes quoque Angli, alterius principis iura nescientes, in sui regis fidelitate perstiterunt, pro qua certamen inire satis optaverunt.” Ordericus, iv, pp. 110-111; cf. Florence of Worcester, ii, p. 49.
[60] A.-S. C., a. 1101; Henry of Huntingdon, p. 233; Chronicon, in Liber de Hyda, p. 305; Interpolations de Robert de Torigny, in William of Jumièges, p. 282.
[61] Wace, Roman de Rou, ii, p. 440; cf. supra, n. 48.
[62] Wace, Roman de Rou, ii, p. 441.
[63] “Rotbertus qui magis aliorum perfidia quam sua fidens industria venerat, destitit praelio, descivit a negotio.” William of Malmesbury, G. P., p. 106.
[64] Eadmer, pp. 127-128. Eadmer adds that Robert was also deterred by a threat of excommunication which Anselm held over him: “non levem deputans excommunicationem Anselmi, quam sibi ut invasori nisi coepto desisteret invehi certo sciebat, paci adquievit.”