obliquisque tuens oculis non pertulit ultra,
sed rupit rabidas accensa superbia voces: 520
“Si non mentis inops fraudataque sensibus aetas
praeberet veniam, numquam haec opprobria linguae
turpia Danuvius me sospite ferret inultus.
anne, tot Augustos Hebro qui teste fugavi,
te patiar suadente fugam, cum cesserit omnis 525
obsequiis natura meis? subsidere nostris
sub pedibus montes, arescere vidimus amnes.