Momentum (moveo) means weight, impulse, importance: astra forma ipsa figuraque sua momenta sustentat, N. II, 117; animus paulo momento huc vel illuc impellitur, And. 266; sentiebat nullius momenti apud exercitum futurum, Nep. VII, 8, 4.

Temperamentum (tempero) means moderation, moderate condition: senatus Caesar orationem habuit meditato temperamento, Tac. A. III, 12; egregium principatus temperamentum, si demptis utriusque vitiis solae virtutes miscerentur, Tac. H. 2, 5.

Termentum (tero) is used once, in Plautus, where it is equivalent to detrimentum: non pedibus termento fuit praeut ego erum expugnabo meum, Bacch. 929. Festus says (p. 363) termentum pro eo, quod nunc dicitur detrimentum, utitur Plautus in Bacchidibus.

Formamentum may be, and probably is, only an extended form of the noun stem forma. It is not inconceivable that it is made on the verb stem formo, but the other supposition is better. In the one occurrence of it in classical Latin, the context plainly shows that it means shape, form: omnia principiorum formamenta queunt in quovis esse nitore, Lucr. 2, 817. Arnobius (3, 109) uses it of the gods: formamenta divina.

2. Nouns denoting instrument.

Allevamentum (allevo) is ἃπαξ λεγόμενον; the context shows it to mean a remedy or means of alleviation: Sulla coactus est in adversis sine ullo remedio atque allevamento permanere, Sulla, 66.

Auctoramentum (auctoro) is a means of binding, or of bringing one under obligation, a contract, also the pay or hire: illius turpissimi auctoramenti [gladiatorii] sunt verba: uri, vinciri, ferroque necari, Sen. Ep. 37; est in ipsa merces, auctoramentum servitutis, Off. 1, 42.

Argumentum (arguo) is primarily a means of proving, a proof, but takes also many other meanings as will be shown in the next chapter: quid nunc? vincon argumentis te non esse Sosiam?, Am. 433; quod ipsum argumento mihi fuit diligentiae tuae, Fam. X. 5, 1.

Blandimentum (blandio) is a means of flattering or alluring: illum spero immutari potest blandimentis, oramentis, ceteris meretriciis, Truc. 318; epistolae muliebris blandimentis infectae, Tac. H. 1, 174.

Complementum (compleo) is a means of filling up: apud alios numero servientes inculcata reperias inania quaedam verba, quasi complementa numerorum, Orat. 69.