Opprobramentum (opprobro) is another example of ἃπαξ λεγόμενον but clearly means, like opprobrium, a disgrace or reproach: facere damni mavolo quam opprobramentum aut flagitium muliebre exferri domo, Merc. 423.
Praepedimentum (praepedio) occurs only once, and then with a meaning exactly equivalent to impedimentum: intro abite, ne hic vos conspicatur leno neu fallaciae praepedimentum obiciatur, Poen. 606.
Turbamentum (turbo) occurs twice, meaning in both cases, a means of disturbance: maxima turbamenta rei publicae atque exitia probate, Sall. Lep. 25; inserendo ambiguos de Galba sermones, quaeque alia turbamenta vulgi, Tac. H. 1, 23.
Firmamentum (firmo) is a means of strengthening, a support: transversaria tigna iniciuntur, quae firmamento esse possint, B. C. 2, 15, 2. In this instance it is concrete; more often it is abstract: eum ordinem firmamentum ceterorum ordinum recte esse dicemus, Pomp. 7, 17.
Libramentum (libro) is probably rather the result of the action than the instrument, at least in the meaning of “level surface” which it has in its only occurence in Ciceronian Latin: punctum esse, quod magnitudinem nullam habet, extremitatem et quasi libramentum, in quo nulla omnino crassitudo sit, Ac. II, 116. In Livy it means “weight”: arietem admotum, libramento plumbi gravatum, ad terram urgebant, Liv. 42, 63.
3. Nouns denoting action.
Molimentum (molior) means exertion, effort: neque se exercitum sine magno commeatu atque molimento in unum locum contrahere posse, B. G. 1, 34, 3.
Experimentum (experior) means a trial, experiment: probatur experimento, sitne feracius...., Plin. Ep. 10, 43. More often the result is emphasized and it means proof: hoc maximum est experimentum, aegritudinem vetustate tolli, T. 3, 74.
Oramentum (oro) is not found in the manuscripts, but is adopted by Ritschl and Leo, and as we may judge from its context, means a begging, or praying: spero illum immutari potest blandimentis, oramentis, ceteris meretriciis, Truc. 317. The Ambrosian manuscript has hortamentis, the others ornamentis, but neither of these readings is suitable.
Sternumentum (sternuo) is a sneezing: pedis offensio nobis et sternumenta erunt observanda, Div. 2, 84. But in Pliny and Celsus it sometimes also means a provocative of sneezing, sneezing powder: fit ex callitriche sternumentum, Plin. 25, 86; radix ranunculi sicca concisa sternumentum est, Plin. 13, 109.