"Altus prosator vetustus Sed et erit in sæcula
Dierum et ingenitus Sæculorum infinita
Erat absque origine Cui est unigenitus
Primordii et crepidine. Christus et sanctus spiritus," etc.
[3] "Formam poesis celticæ, exemplis allatis, tarn vetustioribus quam recentioribus vel hodiernis, magis ornatum esse apparet quam ullius gentis formam poeticam, ac magis ornatam in vetustioribus carminibus ipsis, quam in recentioribus. Quo majore ornatu, haud dubie effectum est, ut jam inde ab illis temporibus quibus ad interitum ruebat Romanum imperium, celtica forma, primum integra, deinde ex parte, non solum in latina sed etiam (aliarum) linguarum carmina transferretur atque in iis permanserit" ("Grammatica Celtica," Ebel's edition, p. 977).
[4] "Magis progressa consonantia, cum frequentiore allitteratione, amplior finalis sæpius trissyllaba invenitur in Anglo-Saxorum carminibus latinis; ad quos, cum ipsi principio cum ceteris Germanis non usi sint nizi allitteratione, ab Hibernis hanc formam esse transgressam putandum est, ut transiit scriptura atque ars pingendi codices et ornandi" (Ibid., p. 946).
In another passage he expresses himself even more strongly; for of rhyme he says: "Hanc formam orationis poeticæ quis credat esse ortam primum apud poetas Christianos finientis imperii Romani et transisse ad bardos Cambrorum et in carmina gentilia Scandinavorum" (Editio Ebel, p. 948).
[5] "Origo enim rîmæ arabica inter fabulas omnino rejicienda est.... Porro rîma ex solo naturali processu latinæ linguæ explicari nullo modo potest. Apud Latinos nec res extitit nec nomen.... Assonantia finalis vel rîma, sæculo quarto abeunte et quinto incipiente vulgaris ævi, primus occurrit in hymnis latinis ecclesiæ mediolanensis qui sancto Ambrosio et Sancto Augustino tribuuntur. Prima itaque rîmæ certa exempla inveniuntur in solo celtico, apud celticas gentes, in carminibus conditis a poetis, qui vel celticæ originis sunt, vel apud celticas gentes diu commoraverunt. Verosimile ut hosce hymnos mediæ latinitatis constructos esse juxta formam celticæ poesis quæ tune vigebat, et quæ jam assonantiam finalem præbet in antiquis ejus reliquiis huc-usque detectis. Profecto carmina hibernica et brittanica vetustiora quæ ad nos pervenerunt sæculum octavum vel septimum superare non videntur. Sed temere non est affirmare celticas gentes quæ moris consuetudinisque majorum tertaces semper fuerunt, jam multo antea, primis nempe vulgaris ævi sæculis, eamdem poeticam formam adhibuisse" ("Glossæ Hibernicæ Veteres Codicis Taurinensis." Lutetiæ. 1869. p. xxxi.).
[6] "Concludendum est igitur versum romanicum, accentu legatum et pari syllabarum numero, oriri potuisse ex duplicis causæ concursu, nempe à naturali explicatione latinæ linguæ, et ab exemplo pariter efficaci affinium celticorum populorum; sed rîmam seu assonantiam finalem, a solis celticæ phonologiæ legibus derivatam esse" (Ibid., p. xxxii.).
[7] "Mittelirische Verslehren," "Irische Texte," iii. p. 1.
[8] See his article in "Revue Celtique," vi., p. 336.
[9] "Dass die irische Versform von der lateinischen Versform beeinflusst worden ist, scheint mir zweifellos zu sein. Es fragt sich nur was die irischen Barden schon hatten als dieser Einfluss begann. Das was Thurneysen ihnen zugestehen will ist mir etwas zu wenig" ("Irische Texte," iii. 2, p. 448).
[10] "Wir haben," says Zimmer, of this hymn, "ein altes einfaches und ehrwürdiges Monument vor uns, an das eine jüngere Zeit mit verändertem Geschmack, passend und unpassend, an—und eingebaut hat."