μή μ’ ἀέκοντα βίῃ κεντῶν ὑπ’ ἄμαξαν ἔλαυνε,
ἐς φιλότητα λίην, Κύρνε, προσελκόμενος.[159] (l. 371.)
He will not thrust himself upon his friend if the latter is unwilling; he will rather himself bear the pang of parting—
ἀργαλέως μοὶ θυμὸς ἔχει περὶ σῆς φιλότητος·
οὔτε γὰρ ἐχθαίρειν οὔτε φιλεῖν δύναμαι,
γινώσκων χαλεπὸν μέν, ὅταν φίλος ἀνδρὶ γένηται,
ἐχθαίρειν, χαλεπὸν δ’ οὐκ ἐθέλοντα φιλεῖν.
(l. 1091.)
Yet he is always ready to sympathise with him when in trouble—
σὺν σοί, Κύρνε, παθόντι κακῶς ἀνιώμεθα πάντα.