[1110] Ibid. 74 ‘Icelle cour a ordonné et ordonne, que defenses seront faites aux Choriaux et habitués de ladite Église Saint-Vincent et de toutes autres Églises de son Ressort, et dorésnavant le jour de la Fête des Innocens, et autres jours faire aucunes insolences et tumultes esdites Églises, vacquer en icelles, et courir parmi les villes avec danses et habits indécens à leur état ecclésiastique.’
[1111] Pilot de Thorey, i. 177.
[1112] Pilot de Thorey, i. 178 (Statuta, c. 40) ‘Item statuimus et ordinamus, quod ex nunc cessent abusus qui fieri consueverunt per abbatem vulgariter vocatum stultorum seu sociorum ... Item statuimus et ordinamus, cum in ecclesia Dei non deceat fieri ludibria vel inhonesta committi, quod, in festis Sanctorum Stephani, Iohannis evangelistae, Innocentium et Epiphaniae, domino de cetero officiatur et desserviatur in divinis, prout in aliis diebus infra fieri statuetur, et quod nullus, de cetero, ut quandoque factum fuisse audivimus, portetur in Rost, et quod, de nulla persona ecclesiastica vel seculari cuiuscumque status existat, inhonesti vel diffamatorii rithmi recitentur, et quod nullus pignoret aut aliena rapiat quovisimodo.’ A Vienne writer, in Leber, ix. 259, adds that the performance of the office on the three post-Nativity feasts by deacons, priests, and choir in the high stalls was continued by these Statutes, but suppressed about 1670.
[1113] Lancelot, in Hist. de l’Académie des Inscriptions (ed. 4to), vii. 255, (ed. 12mo), iv. 397; Ducange, s. v. Kalendae; Du Tilliot, 46.
[1114] ‘... Te Deum, et tunc per consocios subtollitur, et elevatur, ac super humeros ad domum, ubi caeteri pro potu sunt congregati, laetanter deportatur, atque in loco ad hoc specialiter ornato et praeparato ponitur, statuitur et collocatur. Ad eius introitum omnes debent assurgere, etiam dominus Episcopus, si fuerit praesens, ac impensa reverentia consueta per consodales et consocios electo, fructus species et vinum cum credentia ei dentur, &c. Sumpto autem potu idem Abbas vel maior succentor ex eius officio absente Abbate incipit cantando ea quae secuntur; ab ista enim parte sclafardi, clericuli ceterique de suptus chorum debent esse simulque canere, ceteri vero desuper chorum ab alia parte simul debent respondere.... Sed dum eorum cantus saepius et frequentius per partes continuando cantatu tanto amplius ascendendo elevatur in tantum quod una pars cantando, clamando, è fort cridar, vincit aliam. Tunc enim inter se ad invicem clamando, sibilando, ululando, cachinnando, deridendo ac cum manibus demonstrando, pars victrix quantum potest partem adversam deridere conatur ac superare, iocosasque trufas sine taedio breviter inferre.
A parte Abbatis. Heros.
Alter chorus. Et nolic. nolierno.
A parte Abbatis. Ad fons sancti bacon.
Alii. Kyrie Eleison.
Quo finito illico gachia ex eius officio facit praeconizationem sic dicendo: De par Mossenhor Labat è sos Cosselliers vos fam assaber que tot homs lo sequa, lay on voura anar, ea quo sus la pena de talhar lo braye. Tunc Abbas aliique domum exeunt impetum facientes. Iuniores canonici chorarii scutiferique domini Episcopi et canonicorum Abbatem comitantur per urbem, cui transeunti salutem omnes impertiunt. In istis vero visitationibus (quae usque ad vigiliam Natalis Domini quotidie vespere fiunt) Abbas debet semper deportare habitum, sive fuerit manta, sive tabardum, sive cappa una cum capputio de variis folrato.’ It is curious how the characteristic meridional love of sheer noise and of gesture comes out.