Royal Titles.

William I. called himself “Rex Anglorum, comes Normannorum et Cinomanentium.”

William II. called himself “Rex Anglorum,” or “Monarchicus Britanniæ.”

Henry I. called himself “Rex Anglorum et dux Normannorum.” Subsequent to 1106 we find “Dei gratia” introduced in charters.

Henry II. called himself “Rex Anglorum, et dux Normannorum et Aquitannorum, et comes Andegavorum;” or “Rex Angliæ, dux Normanniæ et Aquitaniæ, et comes Andegaviæ.”

Richard I. began his charters with “Dei gratia, rex Angliæ, et dux Normaniæ et Aquitaniæ, et comes Andegaviæ.”

John headed his charters with “Johannes, D.G. rex Angliæ, dominus Hiberniæ, dux Normanniæ et Aquitaniæ, et comes Andegaviæ.” Instead of “Hiberniæ” we sometimes find “Iberniæ,” and sometimes “Yberniæ.”

Henry III. followed the style of his father till October, 1259, when he adopted the form “D.G. rex Angliæ, dominus Hiberniæ, et dux Aquitaniæ.”

Edward I. adopted the latter style. So did Edward II. till 1326, when he used the form “Rex Angliæ et dominus Hiberniæ.” Edward I. for thirteen years headed his charters with “Edwardus, Dei gratia rex Angliæ, dominus Hiberniæ, et dux Aquitaniæ.” But after 1337 the form ran thus: “Edwardus, D.G. rex Angliæ et Franciæ, dominus Hiberniæ, et dux Aquitaniæ;” and sometimes “Franciæ” stands before “Angliæ.”

Richard II. began thus: “Richardus, D.G. rex Angliæ et Franciæ, et dominus Hiberniæ.”