[458] Ib. “Feci quantum potui; verum, quamvis non proficerim, minime tamen feram me sine fructu laborasse.”
[459] Ib. 54. “Quod Deus nunquam eum bonum habiturus esset pro malo quod sibi inferret.” The words are spoken to Bishop Gundulf. Eadmer comments; “In cunctis erat fortunatus, ac si verbis ejus hoc modo respondit Deus, ‘Si te pro malo, ut dicis, numquam bonum habebo, probabo an saltem pro bono possim te bonum habere, et ideo in omni quod tu bonum æstimas velle tuum adimplebo.’”
[460] Eadmer, 48. “Ad hoc quoque lapsus est ut Dei judicio incredulus fieret, injustitiæque illud arguens, Deum aut facta hominum ignorare, aut æquitatis ea lance nolle pensare adstrueret.” Then follows the story of the deer-stealers which I have told in [p. 155]. Mark Eadmer’s firm belief in the ordeal, which had not yet been condemned by the Church.
[461] Ib. 47. “Ferebatur eum in tantam mentis elationem corruisse ut nequaquam patienter audire valeret, si quivis ullum negotium quod vel a se vel ex suo præcepto foret agendum, poneret sub conditione voluntatis Dei fieri. Sed quæque acta simul et agenda suæ soli industriæ ac fortitudini volebat adscribi.” We have his like in Kapaneus, Æsch. Sept. c. Theb. 409;
θεοῦ τε γὰρ θέλοντος ἐκπέρσειν πόλιν
καὶ μὴ θέλοντος φησὶν, οὐδὲ τὴν Διὸς
ἔριν πέδῳ σκήψασαν ἐκποδὼν σχέθειν.
[462] Ib. “Quæ mentis elatio ita excrevit in eo ut, quemadmodum dicebatur, crederet et publica voce assereret nullum sanctorum cuiquam apud Deum posse prodesse, et ideo nec se velle, nec aliquem sapientem debere, beatum Petrum seu quemlibet alium quo se juvaret interpellare.”
[463] Joinville, p. 217 ed. Michel; “Le roy ama tant Dieu et sa douce mère que touz ceulz que il pooit atteindre qui disoient de Dieu ne de sa mère chose déshoneste ne vilein serement, que il les fesoit punir griefment.” He goes on to tell how, like Saint Wulfstan (see N. C. vol. iv. p. 386) but unlike Saint Eadward (ib. ii. p. 26), he never swore nor mentioned the devil.
[464] Giraldus (de Inst. Prin. c. iii. 11) gives a specimen of his blasphemies, and adds, “quibus ne memoriæ refricatio facinus atque blasphemiam posteris ad mentem revocet, supersedere potius quam paginam nostram commaculare dignum duximus.”