[568] N. C. vol. iii. pp. 167, 203, 209–212.
[569] Ib. iv. 546–555.
[570] Ib. vol. iii. p. 197.
[571] Ib. vol. iv. pp. 545, 560, 563.
[572] Mabillon, Vet. An. 288. “Favore totius cleri ejusdem ecclesiæ decanum statuerat; in quo gradu tanto amore totius populi erga se illexit affectum, ut eo jam tempore non minorem quam episcopo omnes illi reverentiam exhiberent…. Unde factum est, ut post decessum memorati antistitis in electionem ipsius omnes unanimiter convenirent, ipsumque episcopatu dignissimum voce consona proclamarent.”
[573] Ord. Vit. 531 B. “‘Ecce in capella tua est quidam pauper clericus, sed nobilis et bene morigeratus. Huic præsulatum commenda in Dei timore, quia dignus est (ut æstimo) tali honore.’ Regi autem percunctanti quis esset, Samson respondit: ‘Hoëlus dicitur, et est genere Brito; sed humilis est, et revera bonus homo.’” On Samson himself, see N. C. vol. iv. p. 641.
[574] N. C. vol. iv. p. 478.
[575] Ord. Vit. 531 C. “Ei curam et seculare jus Cœnomanensis episcopatus commisit” I have elsewhere spoken of this kind of document in England (N. C. vol. ii. p. 588). Only it would seem that in England the King either acted wholly of himself or else confirmed an election already made by the Chapter. Here the Chapter, as in later times, elects on the King’s recommendation.
[576] Ib. “Decretum regis clero insinuatum est, et præfati clerici bonæ vitæ testimonium ab his qui noverunt ventilatum est. Pro tam pura et simplici electione devota laus a fidelibus Deo reddita est, et electus pastor ad caulas ovium suarum ab episcopis et reliquis fidelibus, quibus hoc a rege jussum fuerat, honorifice perductus est.” The regale, or rather ducale, comes out strongly in these matters, as it always does in Normandy.
[577] See N. C. vol. iii. p. 194.