[1081] Ib. “Sic hujus temporis spatium transiit, ut de pontificatu Cantuariensi nihil ad eum vel de eo dictum actumve sit; ipseque sui periculi et antiqui timoris securus effectus fuerit.”

[1082] Eadmer tells the story, with the comment, “quod posteris mirum dictu fortasse videbitur.”

[1083] See N. C. vol. i. p. 435.

[1084] Eadmer, u. s. “Ipse, licet nonnihil exinde indignatus, tamen fieri quod petebatur permisit, dicens quod quidquid ecclesia peteret, ipse sine dubio pro nullo dimitteret quin faceret omne quod vellet.” Will. Malms. Gest. Pont. 79. “Respondit ludibundus, risu iram dissimulans; ‘Orate quod vultis; ego faciam quod placebit, quia nullius unquam oratio voluntatem meam labefactabit.’” The oratio directa of William sounds as if it came nearer to the King’s actual words than the oratio obliqua of Eadmer. But we lose much in many of these stories from not having the Red King’s own vigorous French.

[1085] Eadmer, Hist. Nov. 13. Anselm’s chief objection was that the making of prayers was a specially episcopal business; “Episcopi, ad quos ista maxime pertinebant, Anselmum super reipsa consuluerunt. Et quod ipse orationis agendæ modum et summam ordinaret, vix optinere suis precibus ab eo potuerant. Episcopis enim præferri in tali statuto ipse abbas fugiebat.”

[1086] Ib. “Institutæ igitur preces sunt per Anglorum ecclesias omnes.”

[1087] See Domesday, 163. The entry of Alvestone comes immediately before the entry of Berkeley.

[1088] This story is told by Eadmer (Hist. Nov. 15, 16) and William of Malmesbury (Gest. Pont. 80). One would like to know the name of this “unus de principibus terræ, cum rege familiariter agens,” who held Anselm in such high esteem. If it had been Earl Hugh, one might expect that Eadmer would have said so.

[1089] Ib. “Nec illum quidem maxime, sicut mea multorumque fert opinio.”

[1090] Ib. “Obtestatus est rex quod manibus ac pedibus plaudens, in amplexum ejus accurreret, si ullam fiduciam haberet se ad illum posse ullatenus aspirare, et adjecit, Sed per sanctum vultum de Luca (sic enim jurare consueverat), nec ipse hoc tempore nec alius quis archiepiscopus erit, me excepto.”